Nu uit!
Niet wéér een boek dat me gaat vertellen hoe ik mijn kinderen moet opvoeden!, zul je misschien denken en in zekere zin heb je gelijk.
Opvoeders geven hun kinderen wat ze zelf vroeger hebben ontvangen, ook als zij onder hun opvoeding hebben geleden. Hoe onlogisch dat ook klinkt. Je wilt anderen toch juist beschermen tegen en waarschuwen voor pijn en verdriet? En de meeste ouders houden toch zielsveel van hun kinderen?
Een groot deel van de kinderen staat er alleen voor. Voelt zich in de steek gelaten en onveilig. Ook als embryo en foetus kan het al overspoeld worden door gevoelens en stress.
Hoe je bent opgegroeid, is je basis en vormt je. Vanuit die werkelijkheid zul je ook met je kinderen omgaan.
Het prenataal vergiftigen, voor schut zetten, buitensluiten, uitlachen, voor gek verklaren en beschuldigen van kinderen, de meesten kijken er niet van op. Ook kinderen vastbinden, eenzaam opsluiten, liefde onthouden en doodzwijgen is in veel gezinnen een onderdeel van de opvoeding.
Toch willen de meeste ouders het beste voor hun kinderen. Hoe komt het dat ze geen empathie kunnen opbrengen? Welke invloed heeft de opvoeding op de maatschappij en andersom? Waar komt (vaak onbewuste) wreedheid vandaan? Hoe komt het dat velen het kind niet als een persoon zien? En welke rol spelen deskundigen daarin?
Op die thema’s gaat Sarah Morton in. Ze informeert, legt verbanden, beschrijft hoe het kind, maar ook de opvoeder zich voelt in veel situaties. Ze laat de lezer zoveel mogelijk zelf conclusies trekken. In de hoop dat we ons kunnen bevrijden van de vastgeroeste patronen en er geluk, liefde en harmonie in gezinnen komt.
Wat je niet verteld is… is ontstaan vanuit de behoefte aan een gezonde samenleving en om kinderen die dagelijks tegen de realiteit moeten vechten, een stem te geven.
Titel: Wat je niet verteld is…
Over kinderen in de baarmoeder, in het gezin en in de maatschappij
Auteur: Sarah Morton
ISBN: 978-90-815775-0-2
Verkrijgbaar: Boekenroute.nl
Uitgeverij: DeNieSa www.deniesa.nl
Waarom DeNieSa?
“Be the change you wanna see” [Mahatma Ghandi]
Omdat het ‘systeem’ er niet meer uitkomt. Het heeft lang genoeg geduurd in Den Haag. Daar hoeven we geen fundamentele verandering van te verwachten. En die verandering is hard nodig. Lees het dagelijks nieuws en je ziet dat het alleen maar slechter gaat.Of lees het boek ‘Chaos Point’ van Ervin Laszlo en je snapt wellicht dat het hoogtijd dat mensen gaan opstaan en zelf die nieuwe wereld gaan creëren. De tijd raakt op…
Naar het boek
Laatst kwam ik terecht bij een educatief filmpje: ‘De besloten groep’. Er zitten zo’n 800 jongeren in de jeugdgevangenis, zonder dat ze iets strafbaars hebben gedaan. De uitleg: “Zij hebben ernstige gedragsstoornissen en kunnen nergens anders terecht”.
De maatschappij weet zich geen raad met hen.
Zijn ze uit zichzelf gek of onhandelbaar of zijn ze zo geworden door hun omgeving?
Een van hen is de negenjarige Mina Murat. Vanuit de gevangenis komt ze terecht in een gesloten groep, met een hek erom heen, waar ze zal worden behandeld voor haar gedragsproblemen.
De begeleider die haar opvangt lijkt een joviale peer. “Heb je nog afscheid genomen gisteren?” Mina mag vrijuit praten. De kinderen hadden een disco gehouden bij het afscheid, hadden chips gegeten en ze mochten tot tien uur opblijven. Met belangstelling vraagt de begeleider naar haar belevenissen.
Totdat hij in de aanval gaat: “Wij hebben een probleempje”. De mensen die hier werken gaan zich elke dag met haar bemoeien en zullen haar vaak iets verbieden. “Wat ga je dan doen?”
“Boos worden”, zegt Mina verlegen.
“En wat doe je dan als je boos bent?”
“Slaan en met spullen gooien.”
“Dan ga ik hard wegrennen”, grapt de begeleider. Het lijkt nu nog gezellig.
Nog opgewekt zegt hij: “Dat ga ik echt niet goedvinden, dus dan weet je dan alvast. Wat denk je dat ík doe als ik boos ben?” Hij geeft antwoord op zijn eigen vraag: “Dan ga ik heel hard praten.” En als ze niet luistert, pakt hij haar misschien bij de arm.
“Waarheen?” zegt Mina.
“Heb je dat nog niet gezien?” De begeleider maant haar mee te komen.
Hij laat haar een kamer zien met niets dan een matras en een bankje. “Daar kun je even afkoelen”. Enthousiast vertelt hij erover en wijst dingen aan.
Kinderen in de isoleercel. Niet omdat ze iemand te lijf gaan, nee, bij lastig gedrag of omdat ze weigeren de almacht van het personeel te erkennen.
Mina wordt nu zenuwachtig. Ze begint over buikpijn en wil niet meer verder praten. Ze wil naar haar kamer.
“Ja, als het gesprek is afgelopen”.
“Ik ga niet meer luisteren”, zegt Mina en wendt zich af.
De begeleider heeft een advies voor haar: “Zo moet je niet met mij omgaan”. En ook niet met de andere mensen die er werken. Want zij (Mina) heeft een probleem, zij moet aan haar gedrag werken en kan zo niet met haar leven doorgaan. Want deze houding heeft haar in deze situatie gebracht. De man begint steeds dreigender te klinken. Mina klapt dicht en is doodmoe. Hij kan nog wel het medegevoel opbrengen om te zeggen dat hij het niet leuk vindt voor een meisje van negen om hier te zitten. Hij laat haar achter om na te denken.
Over het algemeen is de begeleiding heel negatief tegen haar. Ze zeggen wat ze niet kan en wat verkeerd gaat. Nauwelijks heeft ze uitzicht op een complimentje of iets om naar uit te kijken. (Terwijl het toch Horizon heet.) Bewegingsruimte, keuzevrijheid en lucht. Ze vertellen haar tot in de details wat ze moet doen en wat niet. Haar ouders ziet ze minimaal. Ook als ze huilt omdat ze haar vader mist, reageert de begeleiding afstandelijk en zegt bijvoorbeeld: “Volgende week kun je weer met je vader bellen. En dan is het zo weekend en dan komt je vader”.
Haar zelfbeeld is laag en niet zelden zit ze er verslagen, verdrietig of uitgeblust bij. Ook lijkt ze bang voor mensen, wil ze zich niet laten zien.
Als haar ouders (na vier maanden) op bezoek mogen komen, is de vader in tranen omdat hij zijn dochter zo weinig mag zien en ‘ze’ haar hier houden. Hij geeft aan dat Mina graag contact wil en dit wordt tegengehouden. Hoe erg dit voor haar is. De begeleidster beweert dat Mina de familie niet wilde zien en dit ook in het dossier staat. De moeder en tantes weten zich geen raad met de situatie. Mina en haar broertje houden duidelijk van elkaar en knuffelen elkaar steeds. Broertje zegt dat hij elke dag moet huilen en vraagt steeds waarom ze niet mee naar huis gaat. Ook als ze weer weg gaan. Een verscheurd gezin.
Zodra de familie uit beeld is, krijgt Mina, die nog aangeslagen is, ruzie met de suggestieve begeleidster, die haar de schuld geeft dat haar vader in de bajes heeft gezeten. Mina geeft brutale antwoorden terug, als: “Nou, en”, of “Het is mijn leven en ik mag ermee doen wat ik wil”.
Mina moet verantwoordelijkheid nemen voor wat ze heeft gedaan, (leugens vertellen over haar vader) want nu heeft ze haar vaders leven ook bepaald, vindt de begeleidster. Papa zou verdrietig zijn dat hij de gevangenis in moest, dat had hij net nog tegen haar (de begeleidster) gezegd.
Een volwassene kun je verantwoordelijk houden voor zijn gedrag, een kind van negen jaar nog niet. Het is nog afhankelijk van de omgeving en de opvoeding en het ontwikkelt zich nog. Als een kind iets verkeerd doet, kun je het daar op aanspreken en ook uitleggen wat wel goed zou zijn. Een voorbeeld stellen.
Maar Mina gaat toch niet over de straf die haar vader kreeg? Letterlijk zegt de begeleidster: “Ik confronteer jou met iets wat jij gedaan hebt en dat gevolgen heeft voor de rest van de wereld”.
Dat ze hier zit zou ook een gevolg zijn van wat ze heeft gedaan.
De begeleidster is duidelijk van streek en het ontaardt in een welles-nietes discussie.
Mina wil hier weg. Dat kan niet volgens de begeleidster.
“Ja wel! Mijn vader kan me hier gewoon uithalen”.
“Nee, dan kan niet, want dan is hij strafbaar”.
Als Mina niet meer wil luisteren, moet ze op een stoel gaan zitten, waarna ze de begeleidster verrot scheldt.
Waarom mag een kind niet zeggen wat ze vindt?
Ik verafschuw het als (zeker zulke jonge) kinderen met ziektes schelden, al kon ik het me ergens voorstellen; ze is helemaal gefrustreerd. Opgesloten en overgeleverd aan incapabele vreemden die naar believen over haar kunnen beslissen en haar psychisch mishandelen. Weinig naar buiten kunnen. Om zichzelf tegen tegen de pijn en onmacht te beschermen, heeft ze een houding van: ‘Niemand kan mij wat maken’.
Het zijn instellingen waar een paar volwassenen een kind tegen de grond kunnen werken omdat het bijvoorbeeld zijn melk niet wil opdrinken. Waar ‘hulpverleners’ kinderen helemaal kunnen indoctrineren en bang maken en de band met hun ouders doorsnijden.
Wat heeft dat meisje allemaal al meegemaakt? Hoe zijn haar ouders?
Deskundigen praten veel over de kinderen en weinig mét hen. Behalve om ze iets te laten doen of om ze geestelijk te bewerken. Het gaat steeds over gedrag.
Natuurlijk moeten kinderen het weten als ze over een grens zijn gegaan en soms is het nodig ‘streng maar rechtvaardig’ op te treden.
In het programma Eerste Hulp Bij Opvoeden, komen ook zulke kinderen voor, soms nog erger. De Super-nanny leert de ouders weer gezag uit te stralen en vooral de liefde en plezier terug te brengen in het gezin. Tijd en aandacht en ook benoemen wat de kinderen goed doen. Ze laten deelnemen aan het dagelijks leven, zoals kleine taakjes geven. Daar groeien kinderen geestelijk van. Gaat een kind over een grens en trekt het zich van een waarschuwing niets aan, moet het (ook) een paar minuten op een stoeltje (of kleedje of trap) zitten. Daarna legt de ouder rustig uit wat het verkeerd deed en maken ze het weer goed. Met een knuffel of kus sluiten ze het af. Met het hele gezin gaat de nanny aan het werk. Hulp in de thuissituatie, in plaats van het kind als een geïsoleerd probleem te zien. De kinderen knappen zichtbaar op. Behalve prettiger in de omgang, zijn ze ook vrolijker en meer ontspannen. Net als de ouders!
Hoe zou het met dit meisje zijn gegaan, in een liefdevolle omgeving?
Ik hoop dat het goed komt met haar.
Waar lijden niet altijd loutert, doet liefde dat meestal wel.
Links: De besloten groep 1
Website: www.dus-sarah-morton.info/2012/04/kutmarokkaantje-of-slachtoffer-van-jeugdzorg
Het is moeilijk om Sarah Morton niet aardig te vinden. Ze heeft iets ontwapenends in haar houding. Haar blik is onderzoekend, dromerig. Alsof zich voortdurend nieuwe taferelen in haar hoofd afspelen. ‘Ziek van angst’ – haar laatste boek – is een psychologische thriller. Het gaat over een bedreigende wereld en hoe mensen zich daarin staande proberen te houden. Vooral dat breekbare meisje is zo intrigerend.
“Schoenloos in het gras, in een zwembroekje, met enkel water, bomen en struiken om haar heen, lijkt ze een kind van de wildernis.”
Een toekomstige wereld waarin zwarte wolken worden ingezet als wapen om de bevolking te terroriseren. Je wordt in het beklemmende verhaal gezogen, kunt zelf niet meer ontsnappen en je vraagt je af wat er toch in het hoofd van de schrijfster omgaat.
“Een onaardse, spookachtige wind, mengt zich met de oplaaiende kreten en de hoge uithalen van het alarm. Er komen meer wolken.”
Dit boek maakt het moeilijk te denken dat de personages bedacht zijn, ontsproten aan het brein van de schrijfster. Net als de couleur locale die soms erg treffend wordt verwoord.
“Op de ruiten roffelen subtropische druppels, om als gordijn van water naar beneden te glijden. Het spoelt alle energie weg.”
Ze is momenteel bezig met deel twee van ‘Ziek van angst’.
Bron: Nederlandse schrijvers.nl
Ziek van angst
Auteur: Sarah Morton
Uitgeverij: Artscience
ISBN: 978-90-817533-0-2
Verkrijgbaar via www.boekenroute.nl
Ziek van angst: www.ziek-van-angst.nl
This is what banks do: The suicide note left by Dimitris Christoulas who shot himself yesterday at Syntagma square in Athens:
“The Tsolakoglou government has annihilated all traces for my survival, which was based on a very dignified pension that I alone paid for 35 years with no help from the state. And since my advanced age does not allow me a way of dynamically reacting (although if a fellow Greek were to grab a Kalashnikov, I would be right behind him), I see no other solution than this dignified end to my life, so I don’t find myself fishing through garbage cans for my sustenance. I believe that young people with no future, will one day take up arms and hang the traitors of this country at Syntagma square, just like the Italians did to Mussolini in 1945″.
The daughter of Dimitris Christoulas who committed suicide in Syntagma square yesterday morning speaks to enikos.gr
http://www.enikos.gr/politics/
Welkom op het Steunfonds voor Positieve Nood.
Dit initiatief is in gang gezet, omdat Henk en Tamara, de oprichters van Positieve Nood, door een anonieme en valse melding de ‘jeugdzorg’ en de ‘kinderbescherming’ achter zich aan krijgen. Zij zouden hun dochters slecht behandelen.
Er is een rapport opgesteld, waarin ze neer zijn gezet als ‘psychiatrische patiënten’. Het staat vol met valse beschuldigen, aannames en leugens die zijn aangedragen als feit. Zij worden
behandeld en neergezet als staatsgevaarlijk, personen zonder rechten en
zonder privacy.
Er valt Henk en Tamara weinig te verwijten, behalve misschien dat ze lijden onder de stress en angst dat er ieder moment mensen binnen kunnen vallen om hun gezin uit elkaar te halen.
Er is ook een gesprek geweest met de ‘kinderbescherming’, dat er niet positief uitzag. Dit alles lijkt uit te lopen op maatregelen als een Onder Toezicht Stelling, of zelfs Uithuisplaatsing. Wat niet alleen heel ingrijpend is, maar ook diep traumatisch. Uit het vertrouwde gezin worden weggerukt en in een vreemde, liefdeloze omgeving terechtkomen.
Henk en Tamara hebben inmiddels een advocaat in de arm genomen. Hij is zeer goed. Hij is gespecialiseerd in jeugdzorg zaken.
Alleen kost hij 200 euro per uur, wat zij 1 of 2 keer kunnen betalen. De duizenden euro’s, die zo’n proces kan kosten, hebben zij niet, terwijl zij juist zo iemand nodig hebben.
Om een kans op een eerlijke en waardige rechtsgang te steunen, kwam ik (Sarah Morton, lid van Positieve Nood) op het idee om geld in te zamelen. Henk en Tamara zullen zich alleen goed kunnen verdedigen als ze de steun daarvoor krijgen.
Ik hoop dat u daar iets aan bij wilt dragen. Ook als een signaal namens alle liefdevolle gezinnen die door instanties uit elkaar gejaagd dreigen te worden.
Het gezin ken ik een paar jaar, ik heb meegemaakt hoe zij met elkaar omgaan. Wat dat betreft sta ik dichter bij het gezin dan jeugdzorg en de kinderbescherming.
Het is een warm gezin, met ruimte voor praten en het uiten van gevoelens. Vanaf dat Henk de kinderen leerde kennen (hij is niet de biologische vader), ging hij met hen om alsof het zijn eigen dochters waren. Met Tamara’s zoon was het moeilijker contact maken, maar ook voor hem heeft Henk zich met hart en ziel ingezet.
De kinderen begeleiden doen Henk en Tamara heel bewust. Beperkt televisie kijken, af en toe gezamenlijk een familiefilm. In plaats van TV liever wandelen (met de hond), lezen of iets kunstzinnigs als tekenen. Gezamenlijk eten aan tafel.
Henk die muzikaal is, geeft Michelle zelf pianoles.
Zelfstandigheid brengen Henk en Tamara de meiden op een speelse manier bij. Puk en Michelle
kunnen zichzelf ook goed bezighouden en ook initiatief nemen.
Leren omgaan met conflicten en gevoelens speelt een belangrijke rol. Ruzietjes praten ze altijd weer uit. De kinderen zelfvertrouwen meegeven vinden zij ook belangrijk. Tijd voor elkaar een leuke gezinsactiviteiten. Respect voor medemensen en voor dieren. Er is een hechte band.
De meiden zijn vrij en spontaan in hun manier van contact maken. Op gelijkwaardig niveau kunnen zij een gesprek aangaan, zij denken over zichzelf en het leven na en staan er bewust in. De keren dat ik bij hen was, genoot ik van de wijsheid, warmte en het enthousiasme van de meiden. Zij mogen vrijuit praten en komen ferm en zelfverzekerd over.
Over het algemeen zitten de meiden ook lekker in hun vel en hebben zin in het leven.
Zij hebben het naar hun zin thuis en voelen zich daar veilig en geliefd. Het laatste was zij willen is ergens anders moeten wonen. Wie geeft deze kinderen een stem en helpt dit gezin zich te verdedigen?
“Van de meldingen die jaarlijks bij de meldpunten worden gedaan blijken er zo’n 1.600 achteraf onterecht. In gezinnen zoals wij en vele anderen die te maken krijgen met zo’n valse melding voelen zich na een onderzoek door een AMK – dat ingrijpt in de privéomgeving – beschadigd en gestigmatiseerd.
Na vele maanden verschijnt dan eindelijk het AMK rapport. Het overleg met de RVDK was al geweest, zodat we niet de tijd hebben gehad om te reageren. We vielen van de ene verbazing in de andere door het aantal grove onjuistheden in het rapport. Ik zou bijvoorbeeld vorig jaar opgenomen zijn geweest. De kromme redeneringen en de omkering van oorzaken en gevolgen zijn veelvuldig te tellen.
Het AMK houdt er een zeer merkwaardige werkwijze op na. Tijdens hun opleiding leren deze onderzoekers hoe zij subjectieve rapporten moeten schrijven die niet berusten op een weergave van de werkelijkheid. Doel van deze werkwijze is eenduidige adviezen uit te brengen, zodat de RVDK geen keus wordt gelaten. Als onderzoeker van het AMK er over eens is dat de omgang tussen kind en ouder dient te worden ontzegd, zullen deze medewerkers een rapport uitbrengen met louter negatieve kwalificaties over deze ouder, en louter positieve over de andere ouder. Medewerkers worden in deze aanpak bewust getraind tijdens de interne opleiding. De AMK (bjz) doet dus niet aan waarheidsvinding en men komt daar openlijk voor uit. “De waarheid is voor ons als AMK niet van belang. Het enige dat telt is het belang van het kind”. Met deze stuitende redenering misbruikt het AMK openlijk een vage wettekst om te kunnen volharden in een achterhaalde ideologie. Het werkelijke belang van het kind is hier ver te zoeken.
Wij zijn er van doordrongen, dat RvdK en AMK expliciet niet aan waarheidsvinding doen.
Een melding bij het AMK is in de ogen van AMK, bureau jeugdzorg en RvdK meestal het voorportaal voor een ondertoezichtstelling. Voor een ots behoort de norm te zijn dat het kind bedreigd wordt in zijn ontwikkeling, lichamelijk, verstandelijk of emotioneel.
Ons streven is als onze dochters veilig zijn en onze zoon eindelijk de hulp krijgt die hij nodig heeft, dat we andere gezinnen kunnen helpen met ons verhaal. Al is het maar één gezin.
“Zolang de overheid de grenzen van haar bevoegdheden niet zorgvuldig bewaakt, toestaat dat sommige instellingen politie-achtige bevoegdheden hebben zonder de beperkingen die voor de politie gelden en zonder dat is vastgelegd wat de opleidingseisen van die instellingen zijn, zijn activisten voor ouderbelangen activisten voor gezinnen.” Justine Pardoen, website stichting KOG
bronnen: SOS papa, De Stentor
Positieve Nood is een stichting die bestaat uit ervaringsdeskundigen. In de reguliere hulpverlening voelden wij ons nog meer in het nauw gedreven. We zijn neergezet als een psychiatrische patiënt die de rest van z’n leven aangewezen zou zijn op ‘zorg’. Bij elkaar vonden we (h)erkenning. We hebben gepraat en gepraat, op een niveau waar alleen lotgenoten elkaar kunnen begrijpen.
Allen zijn we door een diep dal gegaan en zijn we weer opgekrabbeld. Het heeft ons kracht gegeven om ergens voor te staan. Wij hebben veel geleerd van onze ervaringen en willen deze positief inzetten om anderen verder te helpen. Met echte aandacht voor iemands verhaal, gevoelens en ervaringen. Bepaald gedrag heeft altijd een reden. Wij labelen niet, maar kijken naar de persoon en diens geschiedenis en naar de oorzaak. We proberen mét de persoon te werken aan harmonie en om de regie weer in eigen hand te nemen, zodat iemand op eigen kracht verder kan.
In plaats van een medisch model, ‘medicijnen’, diagnoses en prognoses, denken wij vanuit gevoelens, ervaringen, mogelijkheden en oplossingen. Wij werken vanuit het hart.
Als Positieve Nood willen we ook het machtsmisbruik van instanties en organisaties aanvechten en mensen bijstaan die klem gezet zijn door de ‘hulpverlening’.
(Om de meisjes te beschermen tegen bepaalde reacties, zijn hun namen gefingeerd.)
Donaties kunt u overmaken naar:
rekeningnummer rabobank: 1237.60.348
t.n.v Stichting Positieve Nood
Kunt u hen op een andere manier bijstaan?: 06-21676175 of: positievenood@gmail.com
Sarah Morton
Als schrijver en columnist ken ik de kracht van woorden.
In deze maatschappij lijken woorden de belangrijkste en sturende manier van communicatie. Het kenmerkt ons sociale structuur, we kunnen gevoelens en ideeën delen. Hoewel non-verbale taal het grootste deel van onze communicatie uitmaakt, kennen we daar minder waarde aan toe.
De taal van deskundigen en andere ‘autoriteiten’ kan zich uiten in verdeel-en-heers, doordat men alleen nog binnen de kaders van een bepaalde leer elkaar bekijkt. Tot zover iemands bewustzijnsruimte afhankelijk is van woorden.
Het karakter van iemand verdrinkt in al die rapporten, diagnoses en prognoses.
Vaktaal kan de essentie vernietigen en mensen in voorwerpen of medische objecten veranderen. Door niet meer van ‘personen’ of ‘mensen’ te spreken, maar van ziektebeelden of ‘geval’, lijkt de buitenwereld niet meer geschokt door wat er met ‘patiënten’ gebeurt. Het gaat immers niet over mensen, maar over ‘gevallen’. Zij zijn kansloos gemaakt, doordat de maatschappij hen niet meer als volwaardig ziet.
Prognoses lijken een script die de toekomst in grote lijnen plannen. Een voorspelling die zichzelf waarmaakt. De ‘patiënt’ heeft geen recht van spreken, want die heeft geen ziekte-inzicht.
Met woorden als ‘wilsonbekwaam’, ‘onhandelbaar’ of ‘een gevaar voor zichzelf en zijn omgeving’, kunnen des-kundigen iemand afschrijven en treft henzelf geen blaam. Zij lijken de volmacht te hebben om iemand te beoordelen volgens hun aangeleerde denkwijze en met verregaande conclusies. Ze denken binnen de kaders van hun eigen leer of vak, wat daarbuiten ligt, negeren, ontkennen of weren ze.
Men denkt in problemen, gedrag, nummers, symptomen en ziektebeelden, in plaats van gevoelens, ervaringen, iemands wensen, verhaal en de mens zelf. Je wordt het zwijgen opgelegd, laat staan dat je in een gesprek van mens tot mens je gevoelens kan uiten en je verhaal kan vertellen en men aan de slag gaat met je wensen.
De psychiatrie heeft een wetenschappelijke status en kan naar believen (met instemming van een rechter) iemand jarenlang opsluiten en ziek maken met chemische middelen, eenzame opsluiting en hersenspoeling, zonder dat de behandelaars in gewetensnood hoeven te komen. Het ‘behandeling’, ‘zorg’, of zelfs ‘therapie’ noemen, laat het legitiem klinken. Met andere woorden (letterlijk) kun je de betekenis verhullen.
Voor psychiatrische ziekten is nagenoeg geen medisch bewijs. Het is een interpretatie van gedrag. Zo was homoseksualiteit tot in de jaren 70 ook een psychiatrische diagnose. Het is de cultuur en tijdsgeest die voorschrijft wat ‘normaal’ en wat ziek of gestoord is. Wat iemand waard is. Mensen die anders zijn, denken of voelen, is volgens de heersende visie al snel onbetrouwbaar of zelfs gevaarlijk.
Taal is politiek.
Dat veel mensen en groepen als minderwaardig worden gezien, is een understatement. Fascisme gaat veel verder dan dat. De nazi’s zagen joden niet als mensen en spraken over ‘figuren’, ‘marionetten, ‘koopwaar’, ‘vodden’ of ‘ongedierte’. Zo hoefde niemand bij het vervolgen van joden, een morele wet te overtreden.
Ving iemand toch een glimp op van de mens achter zijn slachtoffer, herkende hij bijvoorbeeld het weerloze, mishandelde, vernederde kind in zichzelf, moest hij dat des te fanatieker bestrijden.
Door de moeite die ze deden om hun slachtoffers te vernederen en martelen, geven ze overigens indirect juist toe wat ze probeerden te ontkennen: hun slachtoffer kan denken en voelen.
Baby’s die nog niet kunnen praten, kunnen als een pakketje worden behandeld. Hun huilen kun je naar believen interpreteren. De opvoeding die je vroeger kreeg, het heersende beeld van kinderen en zelfs de emotionele stemming.
Door baby’s en peuters bij voorbaat ‘brulkikkers’ of ‘directeurtjes’ te noemen, kan iemand hun gevoelens en behoeften afserveren en er een leuke anekdote van maken: “Het luchtalarm gaat af!”
Leidsters van een kinderdagverblijf, kunnen onder het verschonen of voeden van baby’s staan keuvelen en lachen met elkaar. Hun aandacht is bij privézaken, anekdotes, vakanties. Alles behalve bij de kinderen. Alsof de leidsters vlees aan het bereiden zijn of hun koffiepauze houden.
Groeien kinderen op, is de kans groot dat ze hun ervaringen doorgeven aan hun eigen kinderen. Ze geloven dat het leven zo in elkaar zit.
Het lijkt hoe groter de woordenschat van een kind, hoe makkelijker het iets voor elkaar krijgt. Ouders maken ‘afspraken’ met hun kinderen. Kinderen kunnen vrijheden verwerven met argumenten. Wie zich duidelijk kan uitdrukken, loopt zonder twijfel voor op de anderen.
Vele boeken en artikeltjes over opvoeden zijn puur praktisch van aard, zonder het kind een stem te geven en zonder zich in de beleving en behoeften van een kind te verdiepen. Een soort Doe-het-zelf handleiding, voor een defect apparaat.
Ik ken enkele auteurs die meevoelen met kinderen en vanuit inzicht schrijven over hun ontwikkeling en aard en welke invloed de opvoeding en omgeving daarop heeft. Die de positie en de noodsituatie van vele kinderen erkennen.
Er zijn ook ouders en andere verzorgers die een kind erkennen als mens en respect hebben voor z’n persoon, beleving, noden en interesses. Die het kind ook kind laten, het de ruimte geven te onderzoeken, leren en spelen (wat bij kinderen hand in hand gaat) en het toch de veiligheid van grenzen biedt. Niet alleen grenzen aangeven náár het kind toe, maar ook die ván het kind bewaken als iemand daar overheen gaat. Ook een kind heeft behoefte aan integriteit.
Taal kan ook helen.
Tijdens een donkere en eenzame periode in mijn leven waren muziek en boeken mijn klankwoord. Sommige woorden en zinnen, daar herkende ik me in, het leek mijn verhaal te vertellen of dat van mensen om wie ik gaf.
Een goed gesprek kon ook iets helen en me helpen bepaalde gebeurtenissen te verwerken. Ik kon mijn gevoelens uiten. Dan volgde er opluchting en was er weer ruimte voor iets anders. Met veertien jaar was ik ‘depressief’ (ook een label). Thuis voelde ik me ongewenst en op school werd ik buitengesloten en gehoond omdat ik te ‘sip’ was. Nauwelijks had ik de kracht om door te gaan en ik kon niet meer meekomen op school. Ik ging bij mijn vader wonen en vaak praatten we uren. Hij had echte aandacht voor mijn verhaal en voelde met me mee. Ook de humor hielden we erin. Ik kikkerde op en had weer zin in het leven.
De meest waardevolle ‘hulpverleners’ waren degenen die van mens tot mens met me praatten, in plaats van over me praatten. Die naar mijn verhaal luisterde, in plaats van zelf een ‘professioneel’ verhaal op papier te zetten.
In het echt ben ik een ander iemand dan op papier.
Woorden hebben mij zowel vernederd, afgebroken als geholpen in mijn persoonlijke ontwikkeling.
De intentie bepaalt of woorden angst creëren of liefde.
Culemborg 20 maart 2012.
Lezing: “ADHD, Autisme, Dyslexie……., probleem of gave?” En wat zijn de invloeden van deze labels op onze kinderen?
- Denk je wel eens: “Kunnen die kinderen nog wel iets goed doen?”
- Zeg je wel eens: “Het lijkt wel of iedereen tegenwoordig iets mankeert?”
- Heb je wel eens het gevoel dat niet onze kinderen gek geworden zijn, maar dat de samenleving minder begripvol lijkt?
- Zet je wel eens vraagtekens bij al die medicijnenslikkende kinderen?
Herken je dit en zoek je “een ander geluid”, kom dan op 20 maart naar Culemborg!
Datum : Dinsdagavond 20 maart
Aanvang : 19.30 uur (zaal open om 19.00 uur)
Locatie : R.K. St. Josefschool (in het atelier)
Adres : St. Janskerkstraat 10, 4101 CZ Culemborg
Entree : 10 euro (inclusief koffie/thee)/Studenten 5 euro
Reserveren: via info@jeugdzorgvuldig.nl of 06 – 1147 0220
Het lijkt erop dat er veel belangstelling is, dus we verzoeken je vriendelijk je van tevoren per mail of telefonisch aan te melden om zeker te weten dat we een plek voor je kunnen vrijhouden!!!
Sprekers:
Gio Vogelaar: Werkte als gymnastiekdocent, recreatiesportbegeleider, pedagogisch medewerker op een leefgroep en als schoolmaatschappelijk werker op een internaatsschool. In 2008 besloot hij dat hij niet meer kon werken op de manier die van hem verwacht werd. Nu werkt hij als zelfstandig gezinscoach, ouder- of jongerenbegeleider, geeft trainingen in bewustwording en workshops percussie.
Meer info: http://www.jeugdzorgvuldig.nl/
Sarah Morton vertelt hoe ze als zesjarige is gediagnosticeerd met autisme. Haar jeugd is grotendeels bepaald door de mening van deskundigen. Zij heeft inmiddels vier boeken op haar naam staan en een website opgericht waarmee ze opkomt voor mensen die klem zitten, met name kinderen. Meer info: www.dus-sarah-morton.info/ en www.afwijkend-en-toch-zo-gewoon.nl
Peggy Schut: Studeert pedagogiek en heeft ook een tijdje
Filosofie gestudeerd. Zij heeft de diagnose ADHD en begint de laatste tijd steeds meer te genieten van de positieve kanten die daarbij horen. Omdat ze veel mensen in haar omgeving kent met de diagnoses ADHD, Autisme, Dyslexie en Hoogbegaafdheid is ze zich hier steeds meer in gaan verdiepen. Ze vond het altijd al vreemd dat deze labels worden gezien als stoornissen of problemen, want zij vindt mensen met deze labels juist erg creatief en talentvol. Vorig jaar heeft ze samen met Gio Vogelaar het “Positief Label Festival” geïnitieerd en het met Lex Hupe in Nijmegen georganiseerd. Doel was om een positieve kijk op labels te creëren. Haar lezing gaat ook over de positieve
kanten van deze labels en wat daarover is onderzocht. Ook gaat ze
in op hoe we onze benaderingswijze en ons onderwijs zouden
kunnen verbeteren naar mensen met deze labels toe.
Meer info: http://creatievechaoot.wordpress.com/
Ziek van Angst – Sarah Morton
“Ziek van Angst” door Sarah Morton is een knap geschreven boek. Sarah neemt je zonder aarzelen mee naar het jaar 2166, waar de twaalfjarige Connor en zijn ouders en zusje Megan te lijden hebben onder de praktijken van het Worldwide Prostration Collectief. De situatie in 2166 wordt zonder kunstgrepen zo geloofwaardig neergezet dat je geen enkel moment twijfelt aan de waarheid, de mogelijkheid van het verhaal.
Wanneer de ouders van Connor en Megan verdwijnen en gevangengezet worden in een Duistere Zone, gaan zij dapper op zoek. Maar de hoofdpersonen moeten niet alleen het hoofd bieden aan de angst voor het WPC – erger nog is soms de angst voor zichzelf. Wat doet het met je als de vijand jou bijzonder vindt en een speciale band met je wil aangaan? Door het verhaal ga je je afvragen of Angst niet ook nu al als wapen gebruikt wordt.
In aanmerking genomen dat de schrijfster van dit boek autistisch is, vind ik het bij-zonder dat juist de gevoelens en redeneringen van de personages zo fijnzinnig en gedetailleerd beschreven worden, haarfijn uitgeplozen en herkenbaar. Ik heb dit boek met veel plezier gelezen, en ik zou graag meer lezen van deze schrijfster.
© Ulrike Bonnema / Schrijverspunt
Ziek van Angst – Sarah Morton
Uitgeverij: Artscience
ISBN: 978-90-817533-0-2
Via Psychiatrie Nederland:
(Mijn mening: Hier speelt veel meer dan die 200 euro denk ik, die 200 euro kan een druppel zijn. In een niet werkend systeem. In het algemeen is het mijn visie dat GGZ en geld niet samen gaat. Iconomy at work. Kortom, dat eigenlijk de GGZ in de spiegel moet kijken en zich afvragen waar het systeem (iconomy) in vredesnaam mee bezig is. Ik ben bij de Riagg beland omdat ik angst had geen geld genoeg te hebben. De GGZ heeft me een waardeloos en destructief traject geleverd. Maar zij zaten ook klem in de prestatiecontracten uit Den Haag. En psychiaters moeten ook geld krijgen voor hun hypotheken en eten. En zo zit alles aan elkaar vast. Lees het Novaglobe boek voor de uitweg. En zie de groep ‘Levensklem’ op facebook voor gratis hulp. Van en door mensen. Ubuntu. Het kan.)
—
Eigen bijdrageGGZ veroorzaakt eerste dode
In januari 2012 is meteen gebeurd waar we bang voor waren: een meisje van 18 jaar meldde zich aan voor hulp bij de GGZ, haar ouders mochten het niet weten. Toen ze hoorde van de eigenbijdrage van 200 euro zag ze ervan af. Ze heeft zich vervolgens gesuïcideerd. Dit is precies waarvoor 10.000 professionals in de geestelijke gezondheidszorg op 30 juni vorig jaar op het Malieveld waarschuwden: geen eigen bijdrage voor hulp bij psychische problemen, dit is gevaarlijk en onverantwoord! Lees online verder
Het jaar 2166. De samenleving is in de greep van angst. Sinds tientallen jaren heerst er een duistere orde: het Worldwide Prostration Collectief, die de macht wil grijpen en nazi-ideologieën erop nahoudt. Het wil de wereld hervormen, wat tot een Derde Wereldoorlog leidt. Bloodflowers hoeven onwillige personen niet dood te maken of op te sluiten om ze buitenspel te zetten. Ze laten Zwarte Wolken los, die op levende energie afkomen en die aftappen, tot iemands wil breekt.
In de eigenwijze, twaalfjarige Connor groeien aspiraties om het tegen het WPC op te nemen. Wanneer zijn ouders verdwijnen, sterkt hem dat alleen maar hierin. Samen met Megan, zijn zusje van vijf jaar en Alan, die als een oom voor hen is, stevent hij af op een Duistere Zone waar niemand vrijwillig naartoe zou gaan. Connor lijkt beter in staat de beproevingen het hoofd te bieden dan de autoriteiten en hij vindt zijn moeder en vader. Wat de confrontatie met het WPC voor hem en de anderen betekent en hoe het hen achtervolgt kan niemand overzien…
De Derde Wereldoorlog is een feit. Maar wat doe je als je ouders verdwijnen op de dag dat deze oorlog losbreekt? Een organisatie genaamd Het Worldwide Prostration Collectief heeft als doel om mensen hun wil te breken en ze op die manier als marionette-poppen te kunnen bespelen.
‘Ziek van angst’ gaat over een hooggeplaatste WPC’er, ook wel bekend als De Engel des Doods. Hij heeft zijn zinnen gezet op Connor en probeert een band met hem op te bouwen. Hierdoor dreigt Connor alles te verliezen wat hem lief is, inclusief zichzelf. Het lukt hem niet om aan de WPC’s (Whispers) te ontkomen, die hem koste wat het kost willen opnemen in hun groep om hem zo te zuiveren van de invloeden van zijn dierbaren, waaronder Alan. Connor doet er alles aan om de Whispers op afstand te houden. De vraag is dan ook of hem dit gaat lukken.
Wat opvalt is dat, hoeveel het verhaal sf-invloeden heeft, het een realistisch verhaal is. Het boek zet je aan het denken omdat er situaties in voorkomen die spelen in onze maatschappij, maar dan net een stapje verder. De auteur heeft zich duidelijk verdiept in hoe de zaken uit de hand kunnen lopen.
Ondanks dat het boek geclassificeerd is als een psychologische thriller, heeft de lichte sf de overhand. Toch is het psychologische aspect goed uitgewerkt en is Ziek van angst een verhaal over vriendschap, liefde en moed ten opzichte van macht, manipulatie en geweld.
Het enige minpuntje zijn de stijl- en spelfouten. Maar als je daar doorheen weet te kijken, dan is dit boek zeker een aanrader!
Uitgever: Artscience
Prijs: 19,95
Ziek van angst is verkrijgbaar bij www.bezetenboeken.nl
Link: boekrecensiesZiekvanangst