Het jaar 2166. De samenleving is in de greep van angst. Sinds tientallen jaren heerst er een duistere orde: het Worldwide Prostration Collectief, die de macht wil grijpen en nazi-ideologieën erop nahoudt. Het wil de wereld hervormen, wat tot een Derde Wereldoorlog leidt. Bloodflowers hoeven onwillige personen niet dood te maken of op te sluiten om ze buitenspel te zetten. Ze laten Zwarte Wolken los, die op levende energie afkomen en die aftappen, tot iemands wil breekt.
In de eigenwijze, twaalfjarige Connor groeien aspiraties om het tegen het WPC op te nemen. Wanneer zijn ouders verdwijnen, sterkt hem dat alleen maar hierin. Samen met Megan, zijn zusje van vijf jaar en Alan, die als een oom voor hen is, stevent hij af op een Duistere Zone waar niemand vrijwillig naartoe zou gaan. Connor lijkt beter in staat de beproevingen het hoofd te bieden dan de autoriteiten en hij vindt zijn moeder en vader. Wat de confrontatie met het WPC voor hem en de anderen betekent en hoe het hen achtervolgt kan niemand overzien…
De Derde Wereldoorlog is een feit. Maar wat doe je als je ouders verdwijnen op de dag dat deze oorlog losbreekt? Een organisatie genaamd Het Worldwide Prostration Collectief heeft als doel om mensen hun wil te breken en ze op die manier als marionette-poppen te kunnen bespelen.
‘Ziek van angst’ gaat over een hooggeplaatste WPC’er, ook wel bekend als De Engel des Doods. Hij heeft zijn zinnen gezet op Connor en probeert een band met hem op te bouwen. Hierdoor dreigt Connor alles te verliezen wat hem lief is, inclusief zichzelf. Het lukt hem niet om aan de WPC’s (Whispers) te ontkomen, die hem koste wat het kost willen opnemen in hun groep om hem zo te zuiveren van de invloeden van zijn dierbaren, waaronder Alan. Connor doet er alles aan om de Whispers op afstand te houden. De vraag is dan ook of hem dit gaat lukken.
Wat opvalt is dat, hoeveel het verhaal sf-invloeden heeft, het een realistisch verhaal is. Het boek zet je aan het denken omdat er situaties in voorkomen die spelen in onze maatschappij, maar dan net een stapje verder. De auteur heeft zich duidelijk verdiept in hoe de zaken uit de hand kunnen lopen.
Ondanks dat het boek geclassificeerd is als een psychologische thriller, heeft de lichte sf de overhand. Toch is het psychologische aspect goed uitgewerkt en is Ziek van angst een verhaal over vriendschap, liefde en moed ten opzichte van macht, manipulatie en geweld.
Het enige minpuntje zijn de stijl- en spelfouten. Maar als je daar doorheen weet te kijken, dan is dit boek zeker een aanrader!
Uitgever: Artscience
Prijs: 19,95
Ziek van angst is verkrijgbaar bij www.bezetenboeken.nl
Link: boekrecensiesZiekvanangst
Dit Interview komt voort uit een studieopdracht van de Sociaal Pedagogische Hulpverlening aan de Christelijke Hogeschool te Ede.
In het kader van hun opleiding moeten studenten een opdracht maken over gedwongen hulpverlening. Voor deze opdracht moeten zij ook een interview houden met een ex-cliënt.
1. Krachten, positieve eigenschappen: hoe komen deze in uw leven naar voren?
Ik kan zelfstandig denken en voelen, buiten de bekende kaders en ik kan me ook (schriftelijk) vrij goed uitdrukken. Ik heb een onderzoekende geest. Mij vallen vaak dingen op die niemand anders doorheeft. Ik geloof dat ik een eerlijk persoon ben, liegen of veinzen kan ik heel slecht. De vriendschappen die ik heb zijn daardoor ook vrij diepgaand. Met oppervlakkige contacten doe ik weinig.
2. Eigen probleemoplossend vermogen (bijvoorbeeld: kon u zelf problemen oplossen, of werd dit voor u gedaan en kreeg u hier de kans niet toe)
Ik ben beschermd opgevoed en na mijn diagnose werd dat nog erger. Mijn ouders maakten zich zorgen. Ook door wat ‘deskundigen’ over mij zeiden, durfden ze me weinig zelf te laten proberen. Goed bedoeld misschien. Ik raakte snel in paniek als iets niet lukte. Ik had meer oefening en begeleiding nodig, maar vooral ook vertrouwen. Vaak voelde ik me gehandicapt, omdat ik achter liep met zelfstandigheid. Regelmatig ook durfde ik niet, maar ook als ik aangaf iets te willen leren, werd dat vaak uit mijn hoofd gepraat, vooral in de tijd op het speciale onderwijs (van 12 tot 18 jaar)
Stapje voor stapje gaat dat steeds beter. Waar ik met zestien jaar nog niet naar oma en opa kon lopen (1 KM afstand) kan ik nu iemand ontmoeten in Amsterdam (1.5 uur reistijd met het openbaar vervoer)
3. Hiërarchie: de “wijze” deskundige en “de patiënt”
Er zijn hulpverleners die me als een patiënt zagen, die tegen zichzelf en haar keuzes beschermd moest worden. Ik zou geen inzicht hebben in mijn eigen beperkingen en kunnen. Er waren uitzonderingen. Mensen die me als persoon aanspraken, gelijkwaardig. Die me de kans gaven om mijn eigen ervaringen op te doen, wat gaat lukken en wat niet. Die samen met mij aan de slag gingen met mijn wensen en behoeften en ook mijn ouders meer vertrouwen gaven in mijn mogelijkheden.
4. Autonomie: in hoeverre was u een autonoom/zelfstandig mens en bent u dat nu.
Mijn hele leven zou ik aangewezen zijn op een beschermde omgeving. Zo had de school 24- uurszorg voor me in gedachten. Ik zou het zwaarst autistisch van de klas zijn, met mijn functioneren. De enige volwassene op school die ik vertrouwde, Luka, was weggevallen door psychische problemen. Met haar had ik een innige band, wat ervoor zorgde dat ik me staande hield op school. Nu voelde ik me uiteengereten. Nergens had ik houvast, ik kon niets meer aan.
inmiddels woon ik op mezelf, zonder begeleiding aan huis. Ook omdat ik mensen heb leren kennen die achter me staan. Wel ben ik nog aangewezen op een uitkering en ik hoop dit in de toekomst te kunnen veranderen.
5. Afhankelijkheid: in hoeverre was u een afhankelijk mens/bent u een afhankelijk mens gemaakt en bent u dat nu.
Zelfstandig reizen zou niet mogelijk zijn omdat mijn oriëntatievermogen zeer slecht was. Hierdoor moest ik met zeventien jaar nog met de taxibus naar school. Dat ik geen routes kon onthouden, klopte wel, maar op een gegeven moment kwam er een begeleidster in mijn leven (betaald uit Persoonsgebonden Budget) die met mij ging oefenen te reizen met het openbaar vervoer. Stapje voor stapje. Weten bij welke halte ik moet uitstappen en instappen, de borden lezen, de chauffeur te woord staan. Dat soort dingen. Binnen vier maanden kon ik zelfstandig naar school!
De prognoses zijn niet uitgekomen. 6. Empowerment: heeft de negatieve periode in uw leven u ook positieve dingen gebracht, als u terugkijkt?
Een eenduidige periode is er niet aan te wijzen, maar de beproevingen hebben me zeker levenservaring gebracht, waarmee ik iets hoop te kunnen betekenen voor andere mensen die klem zitten. Hen hoop, inzicht, kracht en perspectieven te kunnen bieden. Ook kon ik veel ervaringen in boekvorm verwerken. Ik ben de auteur van Afwijkend en toch zo gewoon (levensverhaal) en Collision (Over mijn tijd in het speciale onderwijs, in romanvorm en in twee delen uitgebracht).
7. Directe of indirecte hulp: directe hulp -> “het probleem ligt bij de cliënt, hij moet veranderen” of indirecte hulp -> “het probleem ligt bij de omgeving, de omgeving moet veranderen”
De omgeving zag vooral mij als het probleem, het autisme zou alles verklaren. Weliswaar kregen mijn ouders adviezen hoe met mij om te gaan, maar dit was vooral gebaseerd op het beheersen van mijn ‘stoornis’ zonder zich te verdiepen in de situatie en geschiedenis.
Zo kregen mijn ouders het advies om niet mee te gaan in mijn belevingswereld en ‘fixaties’, want daarmee zouden ze ongewenst gedrag versterken of in stand houden. Ik kreeg geen mogelijkheden meer om me te uiten, te delen wat er in mij leefde. Ook doordat men ervan uit ging dat ik veel dingen niet zou kunnen, werd mijn bewegingsruimte en bewustzijnsruimte steeds kleiner. Ook als ik het over iets had, waar ‘normale’ mensen over praten, zoals een studie, werd dit uit mijn hoofd gepraat. Ik zat in een praktische en emotionele gijzeling.
Weliswaar kwamen er mensen in mijn leven die achter me stonden en aan wie ik mijn verhaal kon vertellen. Die me hielpen op eigen benen te staan en een zinvol leven op te bouwen. Waardoor ook mijn ouders weer in zichzelf en in mij gingen geloven.
Dat iets alleen bij de omgeving ligt, of alleen bij de persoon zelf, vind ik sowieso te zwart-wit. Als kind en jongere was ik afhankelijk van anderen, maar als ik nu alles bij mijn omgeving neer zou leggen, zou ik mezelf erg beperken, mezelf de kans ontnemen ten positieve iets in mijn leven te veranderen. Veel problemen komen ook door onverwerkte conflicten en ervaringen en in dat geval moet de heling van binnenuit komen. Dat lukt eerder als er iemand is die het verhaal erkent en meevoelt.
8. Normaal, afwijkend, stigma: hoe ervoer u dat u behandeld werd?
Ik heb mijn eigen belevingswereld en eigenaardigheden en ‘deskundigen’ praatten mij aan dat dit een stoornis is en dat ik nooit een normaal leven zou kunnen leiden. Voor wie ik ben, daar was geen respect voor door een diagnose te stellen. Mijn autisme zou ineens al mijn problemen verklaren, zonder te kijken naar de situatie en zonder mijn gevoelens en (verlies)ervaringen te erkennen. Dat is op zich al stigmatiserend, je gaat bij een groep horen die volgens de ouders en professionals een speciale aanpak nodig hebben en dus buitengesloten worden van het gewone leven in de maatschappij. Waar verschillen tussen mensen juist voor een diverse en veerkrachtige samenleving kunnen zorgen. Mensen die buiten de bekende kaders denken, kunnen met oplossingen en ideeën komen waar niemand anders aan dacht. Laat ieder een plaats innemen die bij hem/haar past!
Meer over mijn levensverhaal vindt u in mijn boeken Afwijkend en toch zo gewoon en Collision
Sarah Morton
Van eigen levensklem naar een nieuwe wereld… waar het allemaal toe kan leiden…
Ons GGZ systeem is nagenoeg geheel gebaseerd op Freuds eigen ziekte… het systeem dat we gemaakt hebben weerspiegelt zijn waanzin… mn vrouwen, zin en sex wellicht… Sigmund Freud… zullen we het gewoon loslaten? In het Diagnose Levensklem boek wordt uitgelegd waarom het logisch is dat Freud, en veel mn mannelijke psychiaters (zelf misschien nog zieker / disharmonischer dan hun patienten) dit waanbeeld uitgebouwd hebben. Hetzelfde hebben de kerk’vaders’ gedaan. Beide systemen zijn denk ik feitelijk een vorm van massapsychose… we kunnen niet dealen met de realiteit, dan verzinnen we een waanwereld… Freud, DSMIV… killing. Er is een alternatief, read the book.
Freud on Madonna … like the church ´men´ creating as system raping children and women, Freud created a ´healing´ system raping people. I have been raped by this system. It almost killed me. Now I stand up, with many, to make it go. Join us?
Dan snap je waarom het zo slecht werkt, en mensen in de GGZ (medewerkers en patienten eerder ziek maakt dan beter)… Iedereen wordt een slachtoffer van dit systeem… en mensen die psychiatrie gaan studeren moten er ook aan geloven…
En hier lees je meer over Freuds whore complex, verlangen naar een vrouw, liefde van hemzelf? WAKE UP! Gooi het DSMIV boek direct je raam uit, wordt zinvol… Time to let Madonna, the females, make their way?
Wie volg je liever een gefrustreerde schrijvende mand man (Freud, zong hij eigenlijk) of een vrije zingende en dansende vrouw (Madonna)?
Shrinkfreud?
Heb je een hypotheek? Dan bij deze de suggestie om het Diagnose Levensklem dit boek te lezen voor het ‘te laat’ is.
Om je gevoel / beeld te bepalen met waar het heen gaat met de huizenprijzen… en dus je hypotheek (Jij moet bijbetalen als het allemaal nog veel verder zakt, lees de kleine letters), kan ik de deze website aanraden, ik zie deze website als de primare informatiebron voor eerlijk hypotheeknieuws.
Daarom pleit Deniesa voor een generaal hypotheekpardon… ‘Levensklem2Hypotheekpardon’.
Knelt je hypotheek? Lees dit boek… evt. http://www.levensklem.nl “Voorkomen is beter dan vermijden, ontwijken is beter dan omkomen.”
@Iwanjka (Twitter)
…Twee kinderen schieten door de straten, elkaar achterna zittend. Amsterdam sprankelt in de zon, de hemel is strakblauw en wolkeloos. Megan van vijf jaar is net uit school. Als haar grote broer Connor haar ophaalt, is dat altijd grote pret. Kinderen hebben hun eigen taal en innerlijke wereld, die toch doorzichtig zijn. Met volle teugen genieten ze van het oorlog voeren: Nemertje. Bijna iedereen doet dit als kind. Ze gaan er in op, het maakt een wezenlijk deel uit van hun bestaan.‘Nemertje’ betekent grofweg alles wat met het Worldwide Prostration Collectief te maken heeft. De kinderen doen gevechten, ontvoeringen en take-downs na. Niemand raakt verveeld van een achtervolging door een Zwarte Wolk, of van een Nemer die jou wilt vangen. Vaak zijn er hele horden kinderen, die als zwerfkatten door de buurten gaan, in bomen klimmen, zich verschuilen en de andere groep volgen. De ene helft het WPC, de Nemers en de andere helft het Verzet. Niemand wil natuurlijk Nemer zijn, waar dan echte ruzies over ontstaan…
…Connor vindt Megan verstopt onder de tafel. Schuw en ontredderd komt ze eronder vandaan.
“Komen mama en papa snel? Ik ben bang, het is hier zo akelig”, zegt ze met een verstikte stem die niet bij haar past. Connor gooit zijn armen in de lucht, een gebaar dat iedereen begrijpt. Megan schreeuwt het uit.
“Wees stil, tekeer gaan helpt niet”, fluistert hij, bang dat ze haar bij hem weg halen nu er geen volwassene is die voor hen zorgt. Hij tilt haar op schoot en ze snikt het uit met haar gezicht verborgen. Connor’s eigen felle paniek wisselt zich af met een dof verlangen. Waar zouden ma en pa nu aan denken? Zouden ze geloven dat het met hen gedaan is? Een afkeer voor het leven zelf krijgen? Dat alle vreugde en liefde achter hen ligt?…
…Langzaam komt Alan bij. Zijn ogen gaan open, geschokt dat hij nog leeft. Wat is er binnenin gebeurd? Het schijnt dat alles gebroken is. Fel licht, hete pijnscheuten gaan door zijn ogen. Er was iets heel ergs, alleen kan hij zich niet herinneren wát. Hij ligt in de openlucht, zich er vaag van bewust dat hij zijn schoudertas nog omheeft. Zijn starre, apathische blik is op de heldere hemel gericht. De paniek is verdwenen. Er is alleen immense verlatenheid en onwerkelijkheid….
…Ik stel hier de vragen en jij geeft antwoord. Dit is het gebied van het Worldwide Prostration Collectief, voor het geval dat je dat ontgaat”
“We wilden niet insluipen of jullie in de problemen brengen, we wilden iemand spreken. Er zitten hier twee vrienden van mij vast. Die hebben kinderen. Ze hebben niets met het Verzet te maken”. Hij probeert rustig en redelijk te klinken.
Phyllis knijpt in zijn hand en die druk troost hem iets.
“Is zij ook een van die onschuldige gevangenen?” hakt het uniform erop in. Ze bedoelt Phyllis. Alan weet geen antwoord. Zij is alleen, het is drie tegen één, weet hij. Hij heeft nog de hoop dat ze zich hieruit kunnen vechten…
Ziek van angst. (psychologische thriller)
Auteur: Sarah Morton
ISBN: 978-90-817533-0-2
Uitgeverij: Artscience
Recensie door Iwanjka Geerdink
(Auteur van ‘Diagnose Levensklem’ en ‘Novaglobe’, grondlegger Deniesa en Novaglobe).
Het patiëntje wilde niet, maar had niets te vertellen.
Het was vol in de wachtruimte van de huisarts. Er zaten onder andere een moeder, vader en twee jongetjes van ca 3 en van 2 jaar. De vader was lief en betrokken. De kleintjes speelden bij het kindertafeltje met wat speelattributen en vader ging in op wat ze deden en zeiden, speelde mee en las ze daarna voor uit het boekje. Al met al kwam hij zachtaardig over. Een harmonieus plaatje, tot ze naar de onderzoekkamer moesten. Een van de jongetjes moest een griepprik krijgen. Minutenlang was het gillen en huilen van angst. Het was geen aanstellerij, de paniek was echt. Het sneed door me heen. De assistente kreeg het kennelijk niet voor elkaar. Dit heb ik nog nooit meegemaakt, meestal is zoiets snel gebeurd. Dit jochie was overgeleverd aan amateurs.
Een vrouw lachte een paar keer, mensen waren geamuseerd in gesprek, kennelijk was het een topanekdote.
Nog los van het gevoel dat het jongetje gelijk had. Die spuiten kunnen wat aanrichten, er zitten lichaamsvreemde giftige stoffen in (waaronder kwikverbindingen), menselijk en dierlijk DNA, vreemde eiwitten en/of genetisch gemanipuleerde stoffen. Bovendien wordt de ziekteverwekker direct onder de huid gespoten, wat onnatuurlijk is. Normaal gesproken moet het virus eerst de natuurlijk barrières van de luchtwegen trotseren.
Het is een aanval op het gestel. Meestal loopt het met een sisser af. Het kind is hangerig, jengelt misschien meer en kan koorts hebben.
Voor sommigen is het de aanvang van een nachtmerrie. Ze treffen het kind slap, apathisch of zelfs bewusteloos aan en hebben kans te worden beschuldigd van kindermishandeling. De symptomen lijken op die van een baby die wild door elkaar is geschud. Er zijn ouders die hun kindje nooit meer levend terugzien of die zelfs in de gevangenis belandden. Omdat ze de standaardprocedure van het vaccinatieprogramma volgden…
Er zijn kinderen ernstig lichamelijk of geestelijk gehandicapt geworden. Kindjes die daarvoor kerngezond waren. Hoe jonger een kind (en hoe korter de vaccins achter elkaar volgen), hoe minder weerstand het heeft en hoe groter de kans dat het bezwijkt.
Wie kon ik verantwoordelijk houden? De ouders leken het beste met hun kinderen voor te hebben en waren er vast van overtuigd dat het voor de eigen bestwil was. Ze schenen de autoriteit van de geleerden niet in twijfel te trekken. De assistenten weten waarschijnlijk ook niets anders dan wat ze hebben geleerd met hun opleiding en wat ze verteld is. Dat vaccinaties veilig en effectief zijn en het kind beschermen tegen ziekten.
Laten ze de ouders een bijsluiter lezen? Wat er, behalve de ziekteverwekker, in zit?
Artsen en instanties geven onvolledige informatie en hebben het veelal niet over de bijwerkingen.
Ik ben niet tegen medische handelingen als die levensreddend zijn of iemand veel ellende besparen. Voor ik me meer had verdiept in vaccinatieschade, was ik ook vóór prikken, hoe vervelend het ook is. Maar de meeste gevaarlijke infectieziekten waren al op hun retour zonder dat er ooit een vaccin aan te pas is gekomen, door betere leefomstandigheden. Meer hygiëne en beter voedsel. Prikken maken het lichaam niet immuun voor ziekten, maar juist gevoelig, doordat de weerstand ondermijnd wordt.
Medisch ingrepen gebeurt steeds sneller en ook preventief, wat voor kinderen belastend, overweldigend en zelfs traumatisch kan zijn. Dat vreemden over hun lichaam beschikken.
Deze ‘profs’ zetten ouders onder druk hun kinderen (vaak overbodige en schadelijke) medische ingrepen te laten ondergaan. Ouders laten dit gebeuren, ingegeven door angst. Het kind komt voor zijn belangen op door te protesteren, tegen te werken, te huilen en te gillen. Het voelt dat iets hem kwaad kan doen, maar volwassenen beslissen wel even en maken gebruik van het feit dat het kind lichamelijk zwakker is en machteloos. Ze breken de wil van het kind.
Kinderen en ouders zitten opgezadeld met het verdriet en de ellende.
Wanneer krijgen kinderen ook een stem? Worden ze gehoord en als burger erkend? Een kind kan nergens aankloppen of een klacht indienen als het zich verkeerd behandeld voelt. Het is helemaal afhankelijk van hoe volwassenen reageren op de signalen. Met hun protesten, lichaamstaal en gezichtsmimiek ‘vertellen’ kinderen wat ze beleven.
Hoe kun je je kind dan wel beschermen tegen ziekten? Gaan leven vanuit liefde, vertrouwen en inzicht, in plaats van angst. Belangstelling voor het kind en veel plezier maken. Stress en haast zo veel mogelijk vermijden, zoals ‘urgentie’ maar verder betekenisloze zaken. Denken in oplossingen in plaats van problemen.
Bewegen, niet voor ieder wisselwasje de auto pakken. Peuters zoveel mogelijk zelf laten lopen, in plaats van ze in een wagentje te laten zitten. De natuur in. Je komt zo tot rust en voelt je helderder. Verder doet voeding heel veel. Verse, biologische groenten en fruit, volle granen en zo min mogelijk witmeel, suiker en kant-en-klaar-maaltijden en andere geraffineerde, bewerkte producten.
Voor baby’s is moedermelk is gezondste voeding. Het is afgestemd op hun behoeften en beschermt ze tegen infecties. Moeder en kind voelen zich ook sterker met elkaar verbonden, het is een ontspannen moment, waar moeder en kind van kunnen genieten.
Kunstvoeding blijft een onvolledige kopie en het contact is vaak afstandelijker.
Voor dat jochie dat ik even meemaakte hoop ik met heel mijn hart dat hij niets ernstigs overhoudt aan de spuit en dat hij vertrouwen kan blijven hebben in mensen.
Sarah Morton
http://www.dus-sarah-morton.info/2011/11/het-patientje-wilde-niet-maar-had-niets-te-vertellen/
Bronnen: http://www.verontrustemoeders.nl/Kritieke%20dagen%20schema%20H1N1.pdf
http://desiree.rover.holoversity.eu/wp-content/uploads/2010/11/Vaccinaties-Waan-of-waarheid1.pdf
http://www.tweestedenziekenhuis.nl/upload/Kindergeneeskunde/Restraint-Tilburg-09092009.pdf
Het aantal zelfmoorden neemt toe door de crisis. Ik denk dat het boek ‘Diagnose Levensklem’ lezen ‘verplichte’ kost zou moeten zijn voor alle hulpverleners. Dan snappen ze waarom het percentage stijgt en dat als ‘ze’ niet ander hulp gaat bieden het blijft stijgen. Praten en pillen is vaak namellijk geen remedie, maar eerder een verdieping van de crisis.
Wie gaat hen vragen om het boek te lezen?
————–
Link:
http://www.nu.nl/binnenland/2666409/meer-zelfmoorden-in-amsterdam-crisis.html
AMSTERDAM – Het aantal zelfmoorden in Amsterdam neemt door de economische crisis flink toe. In 2010 pleegden 89 Amsterdammers zelfmoord, terwijl dat in de jaren daarvoor gemiddeld 73 keer gebeurde.
Foto: anpDit jaar stond de teller begin oktober al op 80. Dat blijkt uit cijfers van de GGD in Amsterdam, schrijft Het Parool. Landelijk is de stijging minder groot.
Volgens Lyna Polikar, coördinator suïcidepreventie van de hoofdstedelijke GGD, komt de stijging deels door de crisis. “In tijden van crisis zie je het aantal zelfdodingen toenemen. Mensen komen vanwege schulden of werkloosheid extra onder druk te staan”, zegt ze. “Maar veel factoren spelen mee.”
Training
De GGD wil schuldhulpverleners een training aanbieden om suïcidaliteit herkenbaar en bespreekbaar te maken. Britse sociologen legden eerder al een verband tussen zelfmoordcijfers en de crisis. Van tien onderzochte landen steeg bij negen het aantal zelfdodingen met vijf procent of meer.
Landelijke cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek in Nederland laten een groei van vijf procent zien van het aantal zelfdodingen in 2010. het gaat vooral om mensen in de leeftijd van 40 tot 65 jaar.