Boek "Levensklem"

Liduina (bericht no 6):

Ik heb Iwanjka’s boek gelezen en alhoewel ik begrijp dat Choncapa heel andere ervaringen heeft met de GGZ en met medicatie, is het niet eerlijk om daarom Iwanjka’s ervaringen als klinklare onzin af te doen. Zéker niet zonder zijn boek gelezen te hebben en daardoor de onderbouwing van zijn uitspraken beter te begrijpen. Voor de een werkt een vorm van gesprekstherapie wel, voor de andere niet. Voor velen is het belangrijk dat er gesprekken ‘op maat’ plaatsvinden, iets wat bij vele GGZ instellingen niet voldoende mogelijk is.Mijn dochter past bijvoorbeeld absoluut niet in het hokjessysteem van de GGZ, heeft veel persoonlijkere gesprekken nodig dan de GGZ kan bieden en functioneert niet goed in groepsgesprekken.

Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat ook medicatie niet voor iedereen is. Er bestaat een relatief kleine groep mensen die echt niet zonder kan, echter antidepressiva worden door menig arts veel te snel voorgeschreven en dragen niét bij aan het herstelproces. Het concept van Iwanjka dat hij het liefst ziet dat DelendHelen ingevuld wordt door enerzijds een ‘ervaringsdeskundige’ en anderzijds een hulpverlener die geschoold is in het begeleiden van dit soort trajecten is iets waar ik volledig achter sta. Hij zegt: “Ik ben dit ‘medicijn’ DelendHelen gaan noemen. Het mooie is dat de patiënt zelf tevens onderdeel is van het medicijn van anderen. En er is niets zo helend als iemand anders helen…” Een ervaringsdeskundige kan tijdens gesprekken op diepten komen waar anderen – die deze ervaring niet delen- dat niet kunnen, een goede hulpverlener (hulpverlenende instantie) zal hulp aanpassen aan de behoefte van de cliënt en het mag niet andersom zijn.

Bezuinigingen binnen de GGZ raken de cliënt direct. Vandaar, en vanwege het feit dat de GGZ gewoon niet iedereen ligt, zijn er andere vormen van hulpverlening noodzakelijk. DelendHelen is één van de oplossingen die een grote groep mensen zeer van dienst kan zijn. Gelukkig kunnen deze vormen van hulpverlening gewoon naast elkaar bestaan en het ene hoeft het andere niet uit te sluiten. Ik zou iedereen die al een tijd zoekt naar de juiste vorm van hulp, iedereen die vastgelopen is in het systeem en geen uitweg ziet, iedereen die in de GGZ werkt en voelt dat het beter of anders zou kunnen, aanraden het boek van Iwanjka te lezen.